V&VN moet opkomen voor verpleegkundig klokkenluider

Selene Veerman is psychiater en wenst te promoveren op een onderzoek naar de werking van Memantine en Clozapine bij patiënten gediagnosticeerd met Schizofrenie. In het onderzoeksprotocol is afgesproken dat alleen ambulante patiënten geincludeerd mogen worden, en dat deze mensen wilsbekwaam moeten zijn. Kennelijk lukt het Veerman niet voldoende ambulante patiënten te vinden die mee willen doen aan het onderzoek. Wat nu? Ze besluit het begrip ‘ambulant’ dusdanig op te rekken dat ook instellingsbewoners mee mogen doen. Ze beoordeelt zelf de wilsbekwaamheid van deze mensen en houdt hun deelname stil voor de familie.

Vincent lijdt aan een ernstige vorm van schitzofrenie en woont in een instelling waar hij vierentwintig uur per dag zorg krijgt. Ook hij wordt geincludeerd in het onderzoek zonder dat zijn familie op de hoogte wordt gesteld. De verpleegkundig begeleider van Vincent heeft ernstige twijfels over het medisch experiment. Zij wil dat de familie van Vincent om toestemming wordt gevraagd omdat ze van mening is dat de psychotische man de situatie niet goed overziet. Aanvankelijk kaart ze dat aan bij de onderzoekster zelf en bij de teamleider. Als dit niets oplevert, haar zelf verzocht wordt te zwijgen, schrijft ze een keurige brief aan de Raad van Bestuur.

Ik ben trots op deze verpleegkundige. Ze komt op voor de belangen van haar patiënt. Is dat niet de essentie van goed verpleegkundig handelen? Daarbij neemt ze de juiste stappen. Eerst spreekt ze de onderzoekster zelf aan, wanneer dat niets oplevert schrijft ze een brief aan de Raad van Bestuur. Waarderen doet haar werkgever dit uitstekend handelen niet, in tegendeel. Ze verliest haar baan en wordt een zwijgplicht opgelegd op straffe van een hoge boete. Andere kritische verpleegkundigen wordt verboden over de zaak met buitenstaanders te spreken. Selene Veerman moet gewoon promoveren, de kwestie dient in de doofpot te verdwijnen. Kennelijk zijn de belangen groot. Het is aan Zembla te danken dat we toch op de hoogte zijn van deze treurige geschiedenis.

Wat de verpleegkundig klokkenluider overkomt lijkt typisch Hollandse folklore. Eerder overkwam het Ad Bos, die fraude bij bouwbedrijven onthulde. Ook doet de gang van zaken denken aan Arthur Gotlieb, die misstanden aankaartte bij de Nederlandse Zorgautoriteit. Bos eindigde financieel uitgekleed in een caravan. Gotlieb pleegde zelfmoord nadat hij psychisch kapot was gemaakt door zijn leidinggevenden.

Hoe verder? Mij lijkt hier een schone taak voor V&VN weggelegd. De beroepsvereniging kan in deze affaire laten zien wat het waard is, en opkomen voor de belangen van de betrokken verpleegkundigen. V&VN moet er op toezien dat de onderste steen boven komt en dat intimidatiepraktijken niet onbestraft blijven. Eerlijk is eerlijk, als verpleegkundige beroepsgroep hebben we niet de reputatie op te komen voor elkaar. Lucia de Berk heeft het altijd zonder steun van haar collega’s moeten doen. Dit is een kans te laten zien dat we daar van geleerd hebben. Een mogelijkheid te tonen dat we als beroepsgroep stappen hebben gemaakt en volwassen zijn geworden. Kom op V&VN, bewijs je bestaansrecht en bijt je vast in deze zaak. Het gaat verdomme wel om collega’s!